Στο νοσοκομείο ο Κώστας Σόμμερ – Δύσκολες ώρες για τον ηθοποιό
Δύσκολες είναι οι τελευταίες ημέρες για τον Κώστα Σόμμερ, ο οποίος νοσηλεύεται σε ιδιωτικό νοσοκομείο, όπως έκανε γνωστό με ανάρτησή του στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου.
Πιο συγκεκριμένα, ο γνωστός ηθοποιός ανέβασε μια φωτογραφία από το δωμάτιο του νοσοκομείου, χωρίς ωστόσο να δίνει περισσότερες λεπτομέρειες για τους λόγους της νοσηλείας του.
«Φιλοξενούμαι εδώ και κάποιες μέρες στο νοσοκομείο, από ό,τι μου λένε θα κάτσουμε λίγες μέρες ακόμα. Ευχαριστώ για τη φροντίδα, ευτυχώς είμαι σε εξαιρετικά χέρια. Προσέξτε την υγεία σας» έγραψε ο Κώστας Σόμμερ.
Στο πλευρό του ηθοποιού είναι συνεχώς η σύζυγός του, Βαλεντίνη Παπαδάκη.
Δυστυχώς μαθεύτηκαν τα δυσάρεστα για τον Στέφανο Κορκολή
Η δημόσια εξομολόγηση του Στέφανου Κορκολή φέρνει στο προσκήνιο τη μακρά και συνεχιζόμενη προσωπική του δοκιμασία με τον καρκίνο. Μέσα από μια ήρεμη και ειλικρινή τοποθέτηση, ο γνωστός μουσικοσυνθέτης μίλησε για μια μάχη που διαρκεί εδώ και μία δεκαετία.
Καλεσμένος στην εκπομπή «Τετ-α-Τετ» με τον Τάσο Τρύφωνος, στην κυπριακή τηλεόραση, ο Στέφανος Κορκολής εμφανίστηκε μαζί με τη Σοφία Μανουσάκη και προχώρησε σε προσωπικές αποκαλύψεις για την κατάσταση της υγείας του. Όπως εξήγησε, η περιπέτειά του με τον καρκίνο δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί, καθώς συνεχίζει να δίνει τη μάχη με θεραπείες σε τακτά χρονικά διαστήματα.
Ο ίδιος ανέφερε χαρακτηριστικά: «Δεν τον ξεπέρασα τον καρκίνο, ακόμα έχω και ακόμα το παλεύω. Κάνω θεραπείες κατά καιρούς και όσο ο καιρός περνάει και δεν έχεις συμπτώματα, τόσο καλύτερα». Με τη δήλωση αυτή περιέγραψε μια καθημερινότητα που απαιτεί διαρκή επαγρύπνηση, αλλά και ψυχραιμία απέναντι στην ασθένεια.
Δέκα χρόνια συνεχούς δοκιμασίας και προσωπικού αγώνα
Συνεχίζοντας την εξομολόγησή του, ο Στέφανος Κορκολής αποκάλυψε ότι η διάγνωση έγινε πριν από σχεδόν δέκα χρόνια, τονίζοντας τη διάρκεια και τη σταθερότητα της προσπάθειας που καταβάλλει: «Κοντεύω τα δέκα χρόνια τώρα». Παράλληλα, αναφέρθηκε στη συνηθισμένη ανθρώπινη στάση της άρνησης απέναντι στην πιθανότητα σοβαρής ασθένειας, επισημαίνοντας ότι πολλοί άνθρωποι, όπως και ο ίδιος, συχνά υποτιμούν τα προειδοποιητικά σημάδια.
Όπως δήλωσε: «Πάντα έχεις την αίσθηση ότι δεν θα συμβεί σε εσένα και γω ανήκω επίσης στην κατηγορία πολλών που δεν δίνουμε σημασία σε ένα σύμπτωμα, το περνάμε στο ντούκου και δεν πάμε στον γιατρό». Η τοποθέτηση αυτή ανέδειξε μια διάσταση αυτοκριτικής, χωρίς δραματοποίηση, εστιάζοντας στη σημασία της πρόληψης και της έγκαιρης ιατρικής παρέμβασης.
Η μαρτυρία του μουσικοσυνθέτη προσθέτει μια ανθρώπινη και ρεαλιστική οπτική στη δημόσια συζήτηση γύρω από τη χρόνια ασθένεια, αναδεικνύοντας τη διαρκή φύση του αγώνα και τη σημασία της συνέπειας στη φροντίδα της υγείας.
