Πέθανε 06:00 το πρωί στα 78 η όμορφη ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου
Η Χαριτίνη Καρόλου υπήρξε μια ηθοποιός με διακριτή και πολυσχιδή παρουσία στον ελληνικό πολιτισμό, αφήνοντας ισχυρό αποτύπωμα στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Η πρόσφατη απώλειά της επαναφέρει στο προσκήνιο μια καλλιτεχνική διαδρομή που συνδέθηκε με τολμηρές επιλογές και έντονες ερμηνείες.
Εντελώς αθόρυβα έφυγε από τη ζωή μία διακεκριμένη ηθοποιός, γνωστή στο ευρύ κοινό από σημαντικές συμμετοχές στον ελληνικό κινηματογράφο, αλλά και από τη συνεπή θεατρική και τηλεοπτική της παρουσία. Η Χαριτίνη Καρόλου διακρίθηκε και στα τρία μέσα, δημιουργώντας ρόλους που άφησαν ισχυρές εντυπώσεις. Ιδίως κατά την περίοδο 1967-1972, η κινηματογραφική της εικόνα ξεχώρισε, καθώς η ίδια ενσάρκωσε γυναικείους χαρακτήρες με έντονο ερωτισμό και αυτοπεποίθηση, στοιχείο που την κατέστησε ιδιαίτερα αναγνωρίσιμη. Τα εξωτερικά της χαρακτηριστικά θύμιζαν ευρωπαϊκή ή αμερικανική σταρ, ενώ, όπως είχε αναφέρει η ίδια σε συνεντεύξεις της, υπήρξε πρόταση για καριέρα στο εξωτερικό, την οποία δεν επέλεξε να ακολουθήσει.
Η Καρόλου διέθετε ισχυρή θεατρική παιδεία, έχοντας σπουδάσει κοντά στον Δημήτρη Ροντήρη και στη δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών. Από νεαρή ηλικία συμμετείχε σε παραστάσεις κλασικού ρεπερτορίου και αρχαίας τραγωδίας στην Ελλάδα και το εξωτερικό, γεγονός που τη διαμόρφωσε ως «έτοιμη» ηθοποιό ήδη πριν τα 25 της χρόνια, ικανή να ανταποκριθεί σε απαιτητικούς ρόλους.
Η πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση πραγματοποιήθηκε το 1963, σε ηλικία 22 ετών, με το όνομα Χάρις Καρόλου, στην ταινία «Αδελφός Άννα» του Γρηγόρη Γρηγορίου, δίπλα στον Πέτρο Φυσσούν και την Ξένια Καλογεροπούλου. Το 1967 αποτέλεσε σημείο καμπής, καθώς εμφανίστηκε σε τρεις ταινίες, μεταξύ των οποίων και το γουέστερν «Οι Σφαίρες Δεν Γυρίζουν Πίσω» του Νίκου Φώσκολου. Την ίδια χρονιά πρωταγωνίστησε στην ιδιαίτερη ταινία «Οι Ερασταί του Μεσαίου Τοίχου», σε σκηνοθεσία Στέλιου Τζάκσον και Νίκου Οικονόμου, βασισμένη στο βιβλίο «Ο Μεσαίος Τοίχος» του Παντελή Καλιότσου.
Η ταινία πραγματεύεται τη σύγκρουση εσωτερικών δαιμόνων και κοινωνικών ταμπού, με την Καρόλου να ενσαρκώνει μια γυναίκα που γίνεται αντικείμενο έρωτα, επιθυμίας και βίας. Στην τελευταία σκηνή ακούγεται ο λόγος του αόρατου εισαγγελέα:
«Λυτρώθηκε. Εξομολογούμαι τη συγκίνησή μου γι’ αυτόν τον άξιο άνθρωπο, τη Μαρία… Είτε αγαπημένη είναι είτε μητέρα».
Τα λόγια αυτά, σχεδόν αυτούσια από το βιβλίο, αποτυπώνουν τον ιδεολογικό πυρήνα του έργου. Παρά τις περικοπές λόγω λογοκρισίας και τη χαμηλή εισπρακτική πορεία, η ταινία κατέγραψε μια αξιοσημείωτη προσπάθεια μεταφοράς λογοτεχνίας στον κινηματογράφο.
Ρόλοι-σταθμοί, τηλεόραση και θεατρική συνέχεια
Στη συνέχεια, η Χαριτίνη Καρόλου συμμετείχε σε ταινίες όπως οι «Ζαβολιές» (1969), «Η Ανταρσία των 10» (1970), «Όμορφες Μέρες» (1970), «Αεροσυνοδός» (1971) και «Οι Αμαρτωλοί» (1971), όπου υποδύθηκε τη Μάρθα Νίκογλου, έναν ρόλο που θεωρείται από τους πλέον χαρακτηριστικούς της. Το ερωτικό τρίο της ταινίας ανέδειξε τα όρια και τις αναζητήσεις του ελληνικού μέινστριμ κινηματογράφου της εποχής.
Ιδιαίτερη μνεία αξίζει και στην ταινία «Το Κρυφό Σπίτι της Αγγέλας» (1972), όπου η Καρόλου ενσάρκωσε μια σκληρή προαγωγό, ρόλο τολμηρό και αντισυμβατικό, τον οποίο απέδωσε με πειστικότητα. Η φράση «ε, δεν μπορούμε να κάνουμε όλοι εγχειρήσεις» έμεινε χαρακτηριστική της ταινίας.
Παράλληλα, η παρουσία της στην τηλεόραση υπήρξε έντονη, με συμμετοχές σε σειρές όπως «Κεκλεισμένων των Θυρών», «Μαρίνα Αυγέρη», «Λέσχη Μυστηρίου» και «Υποψίες», ενώ στο θέατρο η διαδρομή της υπήρξε ακόμη μακρύτερη, με σημαντικές παραστάσεις από τη δεκαετία του ’60 έως και πρόσφατα.
Η τελευταία της σκηνική εμφάνιση πραγματοποιήθηκε στο έργο «Το Μπαλκόνι» του Jean Genet, σε σκηνοθεσία Γιώργου Λιβανού, τον Μάρτιο του 2023. Η Χαριτίνη Καρόλου αφήνει πίσω της μια πορεία γεμάτη τόλμη, αισθητική συνέπεια και καλλιτεχνική αυθεντικότητα, που συνεχίζει να προκαλεί ενδιαφέρον και αναστοχασμό.
