Ο Γιώργος Λευτεριώτης γεννήθηκε στην Κέρκυρα και μεγάλωσε στην πόλη του νησιού σε μια περίοδο κατά την οποία οι συνθήκες ζωής δεν ήταν δεδομένες για όλους.

Ωστόσο, η δική του οικογένεια διέθετε οικονομική άνεση, γεγονός που του επέτρεψε να λάβει ποιοτική μόρφωση.

Από τα σχολικά του χρόνια ξεχώρισε για την ευρυμάθειά του, καθώς παρακολούθησε ιδιωτικά μαθήματα ξένων γλωσσών, συγκεκριμένα γαλλικών και ιταλικών, κάτι ιδιαίτερα σπάνιο για την εποχή.

Το 1946 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, με στόχο να συνεχίσει ανώτερες σπουδές και να ανοίξει τον δρόμο του στη ζωή. Δύο χρόνια αργότερα, το 1948, η πορεία του άλλαξε καθοριστικά όταν τον ανακάλυψε ο σπουδαίος θεατράνθρωπος Κάρολος Κουν. Ο Κουν διέκρινε αμέσως το ταλέντο του νεαρού Λευτεριώτη και τον προώθησε στις καλλιτεχνικές και θεατρικές σπουδές, δίνοντάς του την ευκαιρία να εξελιχθεί σε ένα ιδιαίτερα ελπιδοφόρο όνομα του ελληνικού θεάτρου.

Δείτε το βίντεο-αφιέρωμα:

Το 1952 αποφοίτησε αριστούχος από τη Δραματική Σχολή, επιβεβαιώνοντας τις υψηλές προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί γύρω από το όνομά του. Λίγο αργότερα, ο Κουν του εμπιστεύτηκε πρωταγωνιστικό ρόλο στο έργο «Το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ». Η ερμηνεία του γνώρισε μεγάλη επιτυχία και ο Τύπος της εποχής τον αποκάλεσε «παιδί-θαύμα», τίτλος που τον ακολούθησε στα πρώτα χρόνια της καριέρας του.

Παράλληλα με το θέατρο, ο Γιώργος Λευτεριώτης έκανε δυναμική παρουσία και στον ελληνικό κινηματογράφο. Συμμετείχε σε σημαντικές ταινίες, αναλαμβάνοντας πρωταγωνιστικούς και καθοριστικούς ρόλους σε έργα όπως «Το Ποντικάκι», «Καταδικασμένη και από το παιδί της», «Τρεις κούκλες κι εγώ», «Ο θησαυρός του μακαρίτη», «Ραντεβού στη Βενετία» και «Η Λίζα και η Άλλη», συμβάλλοντας στη χρυσή εποχή του ελληνικού σινεμά.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει η παρουσία του στο Θέατρο Μουσούρη την περίοδο 1959–1962, όπου σημείωσε μεγάλες θεατρικές επιτυχίες. Εκεί πρωταγωνίστησε στο «Ωραία μου Κυρία» στο πλευρό της Αλίκη Βουγιουκλάκη, καθώς και στο έργο «Φάνη» μαζί με την Τζένη Καρέζη. Οι συνεργασίες αυτές τον καθιέρωσαν οριστικά ως έναν από τους σημαντικούς ηθοποιούς της γενιάς του.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του συνεργάστηκε με σχεδόν όλους τους μεγάλους ηθοποιούς της εποχής. Την περίοδο 1964–1967 προχώρησε σε ένα τολμηρό βήμα, ιδρύοντας τον δικό του θίασο. Για τρία συνεχόμενα χρόνια περιόδευσε σε ολόκληρη την Ελλάδα, φέρνοντας το θέατρο κοντά στο κοινό της επαρχίας. Ωστόσο, μια σοβαρή ασθένεια τον υποχρέωσε να διαλύσει τον θίασο και να παραμείνει σε νοσηλεία για τέσσερα χρόνια.

Κατά τη δύσκολη αυτή περίοδο, η καλλιτεχνική του φύση βρήκε διέξοδο στη ζωγραφική και τη γλυπτική. Οι εικαστικές τέχνες αποτέλεσαν για τον ίδιο τρόπο έκφρασης, αλλά και ψυχική στήριξη, αποδεικνύοντας ότι η δημιουργικότητα μπορεί να ανθίσει ακόμα και στις πιο αντίξοες συνθήκες.

Φιλμογραφία (Ενδεικτικά)

• • 1949: Γκρεμισμένα όνειρα
  • 1954: Το ποντικάκι
  • 1955: Καταδικασμένη και από το παιδί της
  • 1959: Ο θησαυρός του μακαρίτη
  • 1960: Ραντεβού στη Βενετία
  • 1960: Τρεις κούκλες κι’ εγώ
  • 1961: Η Λίζα και η Άλλη
  • 1961: Χαμένα όνειρα

Ο Γιώργος Λευτεριώτης ήταν ένας πολυτάλαντος καλλιτέχνης, ηθοποιός, ζωγράφος, γλύπτης, και ένας από τους πρώτους ζεν πρεμιέ του ελληνικού κινηματογράφου.
Γεννημένος στους Γιαννάδες της Κέρκυρας το 1927 από απο εύπορη οικογένεια, ήρθε στην Αθήνα το 1946 για ανώτερες σπουδές στη νομική. Στη θεατρική ομάδα της νομικής σχολής τον ανακαλύπτει ο Κάρολος Κουν, σε μία ερασιτεχνική παράσταση του πανεπιστημίου.

Από το 1948 φοιτά στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης από την οποία αποφοιτά το 1951. Την ίδια χρονιά κάνει την πρώτη του θεατρική εμφάνιση, με το Θέατρο Τέχνης, στο έργο “Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ” του Γκουντριχ.

Το 1952 θα προσληφθεί στο θίασο του Κώστα Μουσούρη, όπου θα παραμείνει για μία δεκαετία, ως βασικός ζεν πρεμιέ του θιάσου. Εκεί θα εμφανιστεί στα έργα : “Ο Αρχισιδηρουργος”, “Η Φάννυ τα κατάφερε” του Τζηρομ, “Ποπολάρος” του Γρηγόρη Ξενόπουλου, “Λουίζα Μύλερ” του Σίλλερ, “Ρομάντζο” του Σελτον, “Αν ήθελα να αρέσω” του Ζεραλντύ, “Φτωχό μου σπουργιτακι” του Φοντόρ, “Η Όγδοη σύζυγος” του Σαβουάρ, “Η Ώρα της φαντασίας” του Μπονάτσι, “Το τελευταίο βαλς” του Σόμερσετ Μωμ, ” Το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ” του Γκουντριχ, “Σκηνές του Δρόμου” του Ράις, “Ανθισμένη Αμυγδαλιά” του Δημήτρη Γιαννουκακη, “Ωραία μου Κυρία” του Μπερνάρ Σω, “Τόπο στα νιάτα” του Φόντορ, “Ο Πρίγκιπας και η χορεύτρια” του Ραττιγκαν, “Φάνη” του Πανιολ, και “Εκείνη την νύχτα” του Ζιλάχυ.
Ενδιάμεσα σε αυτή την περίοδο θα εμφανιστεί το 1955 στο θίασο Μιράντας Μυράτ – Λάμπρου Κωνσταντάρα, στο έργο του Ντεβαλ “Οι Μαιτρεσσες του μπαμπά”. Το 1957 στο θίασο του Τζελά Καρούσου, στο έργο του Γεωργίου Ρούσσου “Ο Πραματευτής”. Ενώ το καλοκαίρι του 1956 συγκρότησε θίασο με τη Βίλμα Κύρου, περιοδεύοντας στην Ελληνική επαρχία. Τέλος το καλοκαίρι του 1960 συνεργάστηκε με το θίασο του Κούλη Στολίγκα, στην επιθεώρηση του Ηλία Λυμπεροπούλου “Άκου Βλέπε Σώπα”.

Το 1962 θα συνεργαστεί με το θίασο της Σμαρούλας Γιούλη, όπου θα εμφανιστεί στο έργο “Ο Μπαμπάς Εκπαιδεύεται” του Σπύρου Μελά.

Από το 1963 έως το 1967 συγκροτεί ξανά δικό του θίασο, περιοδεύοντας στην Ελληνική επαρχία, και παρουσιάζοντας έργα ρεπερτορίου όπως : “Μία Ιστορία του Ιρκούτσκ” του Αρμπουζοφ, “Κορίτσια στον Αέρα” του Καμολεττι, “Ένας νέος για Κυρίες”, “Ρομανσερο” του Ντεβαλ, “Αγαπούλα μου”, “Μακρινός δρόμος”, “Ράφτης Κύριων” του Ζωρζ Φεϋντώ, και πολλά άλλα.

 

Οι ψυχικές και σωματικές κακουχίες που αντιμετώπισε κατά τη διάρκεια της περιοδείας του στην Ελληνική επαρχία, επιβάρυναν την υγεία του σε σοβαρό βαθμό, με αποτέλεσμα τη διάλυση του θίασου του, και τη νοσηλεία του σε κλινική για τέσσερα χρόνια.

Δυστυχώς ένεκα της κακής κατάστασης της υγείας του, δεν μπόρεσε να επανέλθει στη σκηνή ούτε στον κινηματογράφο.
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε μόλις σε οκτώ ταινίες, με πρώτη το 1949 στην ταινία “Γκρεμισμένα Όνειρα”. Ενώ ακολούθησαν οι ταινίες “Το Ποντικάκι” (1954), “Καταδικασμένη από το παιδί της” (1955), “Ο Θησαυρός του Μακαρίτη” (1959), “Ραντεβού στην Βενετία” (1960), “Τρεις κούκλες κι εγώ” (1960), “Η Λίζα και η Άλλη” (1961), και “Χαμένα Όνειρα” (1961).

Από το 1977 μέχρι το τέλος της ζωής του ασχολήθηκε με τη ζωγραφική και τη γλυπτική, κάνοντας πολλές προσωπικές εκθέσεις, ενώ πολλά από τα έργα του σήμερα βρίσκονται στην πινακοθήκη της Κέρκυρας.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ζούσε σε ένα μικρό διαμέρισμα της οδού Αχαρνών.
.
Υπήρξε μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών από το 1952.
Έφυγε από τη Ζωή στις 6 Νοεμβρίου του 1993, αρκετά ταλαιπωρημένος από προβλήματα υγείας, σε ηλικία 66 ετών.